OĞUL ODASI
Evet?
Evet, benim.
Merhaba.
Evet.
Bugün mü?
Neden? Ne oldu?
Müdürle görüşmek istiyorum. Şuradan.
Girin!
Merhaba. Merhaba Doktor Sermonti.
Rahatsız ettiğim için üzgünüm. Oturun.
- Selam. - Selam baba!
Çok tatsız bir şey oldu.
Bilim laboratuarındaki bir fosil kayboldu.
Nadir bulunan bir kafadanbacaklı.
Andrea'nın buna karışmış olmasını hiç istemem.
- Bir hırsızlıktan mı bahsediyorsunuz? - Evet.
Andrea ve arkadaşı Luciano'dan şüpheleniyoruz.
Biz yapmadık. Luciano da öyle diyor.
Ama bir arkadaşları onların fosili almaktan bahsettiklerini duyduğunu söylüyor.
Yalan!
Üzgünüm ama Andrea ve arkadaşını bir hafta okuldan uzaklaştırmak zorundayım.
Size söylediğimin ne kadarını anlıyorsunuz?
Burada yüzde kaç oranında bir anlama söz konusu?
Yüzde yirmi? Yüzde otuz?
Şimdiye kadar burada 460 saat ve 46 milyon liret harcadım.
Ayrıca buradan her çıkışımda aşağıdaki butikten yeni bir elbise satın alıyorum.
Hastalarınızdan iyi kazandıklarını söyleyebilirim.
Sadece ben değil. Başkalarına da sordum.
Restoran hep dolu. Kendim gözlemledim.
Kuzenime söyleyeceğim, burada bir dükkan açsın.
Olanlardan hep kendinizi sorumlu tutuyorsunuz. Suçlu hissediyorsunuz.
Ama hayatımızı tamamen kontrol edemeyiz.
Mümkün olduğu kadarını yaparım.
Belki de hemen harekete geçmek yerine beklemeyi öğrenmelisiniz.
Tembel olmayı öğrenin. Bu pasif olmak demek değildir.
Sadece hayata karşı daha rahat bir bakış açısı edinin.
Buna ne dersiniz?
Kapıyı açıyorum ve bir sürü insanın üzerime yürüdüğü bir koridorla karşılaşıyorum.
"Parti bitmiş bile." diye düşünüyorum.
Sonra büyük bir avluya açılan başka bir kapıyı açıyorum.
Yeraltına açılan bir kapı, merdivenler ve küçük bir kapı var.
Ne sıkıcı! Çok sıkıcı bir rüya!
Yeraltı kapıları, merdivenler, kapılar. Saatler harcanacak çok sembol var.
Ama ben size katılmıyorum. Bence bu sadece zaman kaybı.
130 sayfa civarında.
Evet. Fotoğraflarla birlikte.
Açılış bölümüne başladım. Bilmiyorum. Fena görünmüyor.
Andrea ile konuştun mu? Onunla konuştun mu?
- Bir dakika. Evet, onunla konuştum. - Sana söyledi mi?
Evet söyledi. Bekle bir saniye.
Giovanni geldi de. Evet.
İki hafta yeterli değil.
Orada oynamayı çok seviyorum. Çok iyi bir zemini var.
- Top farklı bir ses çıkarıyor. - Neden?
Diğer spor salonunda yerler muşamba.
Top orada insana pek hoş gelmeyen tok bir ses çıkarıyor.
Sanki yapışıyormuş gibi.
Ben topun rakete çarptığında çıkardığı sesi seviyorum.
Ben de. İşte böyle.
Evet, öyle. Teşekkürler.
Peki senin en sevdiğin spor ne?
Bilmiyorum. Buz hokeyi sanırım.
Eğer Andrea yapmadığını söylüyorsa, yapmamıştır. Düşünme artık!
Bir taş parçası için ne çok gürültü koparıyorlar.
Hırsızlık demek istiyorsun herhalde.
Ne yapacağımızı biliyorum. Eğer bir dakika içinde gelirse o değil demektir.
- Tamam mı? - Evet.
5 dakika geç gelirse, o yaptı demektir.
15 dakika geç kalırsa müdür yaptı demektir.
Belki de evde koca bir koleksiyonu vardır.
Çok komik. Müdür okuldan fosil çalacak!
İşte geldim. Ne oluyor?
Hiçbir şey. Hiçbir şey.
Sen kazandın. İşte ödülün!
Irene senin şerefine yeni bir oyun icat etti.
Oraya giderse yaptığını kabul etmiş olacak değil mi?
Hayır. Ben sadece gerçekte ne olduğunu anlamaya çalışıyorum.
O yapmadı. Onunla bunu konuştum.
Hem onu bilirsin. Böyle bir şey aklına bile gelmez.
Hırsızlık ha? Bu çok saçma!
Bir hırsızlık! Evet.
Neler olduğunu iyice öğrenmek ve diğerlerinin ne dediğini dinlemek gerekir.
Bir kafadanbacaklı fosilinin nasıl göründüğünü bile bilmiyorum.
Sanırım spiral şeklinde bir çeşit kabuk. Öyle mi?
Benim gitmemi ister misin? Evet ama yine de ben gitsem iyi olur.
Ne garip evler ha?
Burada yaşayan bir tek kişi bile tanımıyorum.
Bu kadar uzağa nasıl gelinir? 24 no'lu otobüse biniyorum.
Burası oldukça sessiz bir bölge.
Evet, biliyorum. Çok sessiz. Ben ilk defa geliyorum.
- Uzun süredir burada mı oturuyorlar? - Bilmiyorum.
Luciano'yu tanıdığımdan beri burada oturuyorlar.
- Ya Filippo nasıl biri? - Ondan asla hoşlanmadım.
Fosili gördüğünü söyledin değil mi?
Luciano kutuyu açtığında fosil içindeydi. Hayır! Sen neden bahsediyorsun?
O plastik torbanın içinde spor ayakkabıları vardı!
Ben spor ayakkabıları görmedim. Spor ayakkabıları çok daha büyüktür.
Torba kafadanbacaklı kabuğu şeklindeydi.
Dur biraz. Şimdiye kadar plastik torbadan hiç bahsetmedin.
Fosil onun içindeydi! Gördüm. Bu ikisi gülüyorlardı.
Ne olmuş? Belki de aralarında şakalaşıyorlardı.
Hayır. Bakmak istediğimde çantayı kapadılar ve koşarak uzaklaştılar.
Bu nedenle tam olarak göremedim.
Tamam, tam olarak göremedim. Şimdi mutlu musunuz?
Ne düşünüyorsunuz? Bırakalım ailesi onunla yalnız konuşsun.
Biz dışarı çıkacağız. Balkonu kullanabilir miyiz?
- Buyurun. - Teşekkürler. Gelin.
Plastik torba, kafadanbacaklı, spor ayakkabılar...
Ben bütün bunlardan pek bir şey anlamadım.
- Bence bana anlattıkların yeterince açık. - Öyle mi?
Evet. Çok mutlu oldum. Ben de öyle.
- Luciano'nun babasıyla tanıştın mı? - Bir kez okulda görmüştüm. Neden?
- Onu biraz agresif buldum. - Sana karşı mı?
Hayır, hayır. Neden bana karşı olsun?
Onları suçlayan şu Filippo denen çocuğa karşı çok sert davrandı.
- Haklıydı. - Haklı olabilir ama çok utanç vericiydi.
Filippo her şeyi kafasından uydurmuş. Neden acaba?
Andrea'dan hoşlanmadığı içindir. Evet. Andrea bana anlaşamadıklarını söyledi.
Bir sapık olmaktan korkuyorum.
Küçük bir kıza tecavüz edip yakalanmaktan korkuyorum.
Sizi tiksindiriyor muyum diye sorduğumda bana 'hayır' dediniz.
Bu beni mutlu etti.
Sonra bahsettiğiniz o filme gittim.
Güzel filmdi. Sevindim.
O filmi görmeye gitmenize sevindim. Bu çok olumlu bir adım.
Belki. Ama porno filmler daha güzel.
Ama o filmi seçerek iyileşmeye doğru bir adım attınız.
Bu doğru değil! Dün bir porno dergisi aldım!
Sonra da açık pencerenin önünde mastürbasyon yaptım.
Anladınız mı?
Sakinleşebilmek için bir "Valium" aldım.
O hapı icat eden dahiyi tanımak isterdim!
Çünkü insanlara nasıl yardım edeceğini biliyor!
Kızak çeken köpekler bile şeftali ağacının kokusundan ölüyorlar.
Dayanamıyorlar. Sadece bir tanesi hayatta kalabiliyor. Beyaz bir "husky".
Ama kahraman onu öldürüyor.
Bir yerinde, cesetlerle dolu bir gemiye biniyor.
Kitabın 60. sayfasına gelindiğinde herkes ölmüş oluyor.
Oscar, her zaman hikayelerini dinlemek hoşuma gitmiştir.
Ama neden özellikle bugün bana bu hikayeyi anlattığını irdelemek istiyorum.
Neden ölü insanlar mı? Bilmiyorum.
Özel bir nedeni yok. Herkes beni formda buluyor.
Peki ya siz kendinizi nasıl buluyorsunuz?
İyiyim. İşlerim yolunda gidiyor.
İyiyim.
Hala intiharı ve tekrar deneyebileceğimi düşünmeme rağmen.
Bir daha ki sefere başarılı olabilirim.
Nasıl oluyor da insan kendini iyi hissettiği halde hala intiharı düşünebiliyor?
Bu nasıl olur?
Bu çok kolay: "Her gizem çözülecek."
Benim için bir anlam ifade etmedi. Kesinlikle.
Kötü okumuş olmalıyım. "Kolayca anlayacaksınız."
"Her şey aydınlanacak. Gece artık yolunuzu karatmayacak".
"Doğa sizi tamamlayacak ve her gizem çözülecek."
Hiç mantıklı değil.
Yapma. Bu çok açık. Öyle mi düşünüyorsun?
Peki sana göre "Doğa sizi tamamlayacak." ne demek?
İnsanın evreni kavrayışı.
Seni serseri. Kaç tane esrarlı sigara içtin?
- Ne dedi? - "Kaç tane esrarlı sigara içtin?" dedi.
Demek doğru duymuşum.
Ders çalışmayı bitirene kadar bekleyemedin mi?
Biliyorsun ki sürekli içiyorum. Sadece tadı için.
Sürekli içiyormuş. Hiç romantik değilsin.
İnsanın evreni kavrayışını anlayamıyorsun. Yarın çalışırız tamam mı?
Yapma. Neden böyle diyorsun? Haydi bana bir öpücük ver.
Hayır. Sadece yanaktan bir öpücük.
Tamam. Mesajı aldım.
- Gidiyorum. - Görüşürüz.
- Ben gidiyorum. İyi akşamlar. - Güle güle.
Perductus... Nereden geliyor?
Annene sorma. O Latince okumadı.
Perduco: Yönetmek, çekmek, cezbetmek...
Demek ki..."Zorlama olmaksızın sana kılavuzluk edilecek."
"Namque alid ex alio clarescet nec tibi caeca nox."
"Clarescet" ne demek? "Aslında her şey..."
Galiba Matteo haklıydı.
"İnsanın evreni kavrayışı." Sadece doğru bir tahminde bulundu.
- Işığı kapatmayacak mısın? - 5 dakika sonra.
Şu şiiri dinle. Adı "Ayak Parmakları".
"Ne oluyor Tanrı aşkına?"
"Bunlar nasıl parmaklar ki artık hiçbir şey fark etmiyor?"
"Bunlar gerçekten benim ayak parmaklarım mı?"
"Eski günleri unuttular mı? Canlı olmanın ne demek olduğunu?"
"Müzik başladığı zaman her zaman pistte birinci sırada olduklarını?"
Güzel değil mi?
Merhaba! Tak tak! Kimse yok mu?
- Yorgun musun? - Evet.
Çok mu yorgunsun?
Çok çok mu yorgunsun?
Bu gecelik de ne?
- Seni rahatsız mı ediyor? - Evet, biraz.
- Merhaba. Buyurun lütfen. - Teşekkür ederim.
Güzel bir divanınız var. Sade ve rahat.
Aynı zaman da zarif de. Ama üzerine uzanmaya hiç niyetim yok.
Evet.
Bana her şeyi anlatın.
Sizi bana Milano'daki Doktor Vitali tavsiye etti.
Dürüst olmak gerekirse adınızı daha önce hiç duymamıştım.
Genç görünüyorsunuz. Benden 4 ya da 5 yaş genç olmalısınız.
Bence, sizin yaşlarınızdaki terapistler en kötüleridir.
- Neden böyle söylüyorsunuz? - Çünkü sizler daha alaycı oluyorsunuz.
Bu sizin için öylesine bir iş gibi.
Ayrıca benden daha gençsiniz. Benim kadar zengin değilsiniz.
Benden daha zeki olup olmadığınızı ise bilmiyorum.
Belki sizin için yeterince zeki olmayabilirim ama burada bir zeka yarışması yapmıyoruz.
Bu tamamen farklı bir konu. Terapi ne kadar sürüyor?
Ne zaman biteceğine kim karar veriyor?
Buna genellikle hastayla birlikte karar veririz.
Çok etkilendim.
- Çok sakin, çok huzurlusunuz. - Öyle mi? Bu çok iyi.
İkimiz için de.
İşte yine! Bu beni şaşırtıyor.
Sonunda hep dikkati dağılıyor ve kötü oynamaya başlıyor.
Yavaş bir şekilde, topu nete gönderiyor.
Biraz oyunu takip edemez misiniz?
Sen gazete okuyorsun. Siz ikiniz dır dır konuşuyorsunuz.
Onun için ne kadar önemli olduğunu biliyorsunuz.
Neden sende en ufak bir rekabetçi ruhu yok?
Sen hiç kazanmak istemez misin? Stefano'ya bilerek yenildiğini gördüm.
Hayır. Bugün iyi oynamadığım için kaybettim.
Hayır. Sen eğlenmek için oynuyorsun. Öylesine.
Kazanmak için değil. Demek istediğim oyunun arkasındaki fikir bu.
- Aynı fikirde değil misin? - Hayır.
Nasıl olur?
Altı civarı. Affedersiniz. Bir saniye.
- Merhaba. - Merhaba.
Bir saniye lütfen.
- Burada ne işin var? - Sürpriz.
- Emin misin? Affedersiniz. - Evet.
600 kopya.
Ne oluyor? Sergi kataloglarımızı hamur olmaya göndermişler.
O ne demek? Kitapların parçalanmaya gönderilmesi.
Arıyor. Evet? Tanrıya şükürler olsun!
Çok teşekkürler. Hayır. Hayır. Biz oraya geliyoruz.
- Bulmuşlar mı? - Evet.
Şimdi sen onlarla ilgilenirsin değil mi?
- Paola'yla konuşmam gerekiyor. - Farkındayım.
- Hoşça kal. - Güle güle.
- Sorun nedir? - Hiç bilmiyorum.
Son günlerde Andrea'da bir gariplik sezdin mi?
Gariplik mi? Neden? Bilmiyorum.
Oyunu bilerek kaybetti. Bilerek kaybetti!
Belki o yaşlarda kazanmak istememek normaldir.
Ama ben bunu hiçbir şartta normal bulmuyorum.
Fosili o çalmadı. Buna inanıyor musun?
Evet.
Evet. Evet.
İki gün boyunca her şeyi mükemmel yaptım. Hiç hata yoktu.
Sonra bir gazetenin başlığında "Yavaş" kelimesini gördüm.
Karşı koyamadım; hemen karşıtını bulmalıydım.
"Hızlı" kelimesini bulana kadar bütün gazeteyi aradım.
Yarım saatimi buna harcadım. Çok geç olmuştu.
Bu yüzden planladığım gibi saat 4'te markette olamadım.
Hata yapmıştım. Ben de başka bir tarih belirledim. Dün, gece yarısı.
Başka bir başarısızlık. Çünkü yatağa girmeden bir yudum su içtim.
Ama bardağı sterilize etmeyi unuttum. Bu yüzden kirli su içtim.
En baştan başlamak, yeni bir tarih belirlemek zorunda kaldım.
- Bu da sanırım... - Dinle Raffaella!
Bu benim için günün en güzel saati. Çayımı içtim.
Zihnim berrak. Benimle gel.
Toprak saha için futbol ayakkabıları. Çim saha için futbol ayakkabıları.
Bisiklet ayakkabıları. Beyzbol ayakkabıları. Tenis ayakkabıları.
Koşu ayakkabıları. Voleybol ayakkabıları.
Kendini çok sıkıyorsun. Neden biraz spor yapmıyorsun?
Bu şekilde yaşamanın ne kadar yorucu olduğunu bilemezsiniz.
Tahmin edebiliyorum. Çünkü ben de senin kadar sıkıcıyım.
Çarşamba günü görüşelim mi?
Tabaklarımı gerektiği gibi sterilize ediyor muyum hiç bilmiyorum.
Çünkü sterilize ettikten sonra yeniden kirleniyorlar.
Ben de yeniden başlamak zorunda kalıyorum.
Daha iyi bir sitem bulmalıyım.
Önce ön...
...sonra makas.
Sonra da..."Fosbury".
Daha güçlü!
- Ne yapıyorsun? - Patatesli pay. Ev ödevini yaptın mı?
Evet. Çok oldu.
Bana krutonları verir misin?
Anne, fosili biz aldık. Ben ve Luciano.
Aslında çalmak istememiştik. Sadece bir şakaydı.
Öğretmenimiz fosillere takıntılı. Onun yüzünü görmek istemiştik.
Böyle olmasını istememiştik. Aptalca bir şeydi.
Yani sizi suçlayan çocuk haklı mıydı?
Yerine koyacaktık ama kırıldı.
Yapıştırmaya çalıştık ama korkunç göründü.
Dün yürüyüşe gittiğimizde babama söylemek istedim.
Ama birlikte olmak çok güzeldi. Mutluydu.
Sadece şakaydı, yemin ederim.
Beni hiç anlamadınız. Benimle gerçek anlamda ilişki kurmadınız.
Bu son gelişim. Bunu beş senedir söylüyor. Bu son olmayacak.
Çok soğuksunuz. Ne hissettiğinizi asla anlayamıyorum.
Bunun yöntemle alakası yok. Siz soğuk birisiniz.
Bir önceki terapistim daha az mesafeliydi.
O sizden daha iyiydi. Sizi bu şekilde ilk kez görmüyorum.
Neler olduğunu anlamaya çalışalım ve ilerlemeye bakalım.
Sıkılmışa benzemiyorsunuz. Sonuna geldiğimizi anladınız.
Bu sizin suçunuz değil. Sorun çok basit.
Siz bana göre bir terapist değilsiniz.
Evet. Onun için başka bir şey yapamam. Terapi bitti.
Ne yapacak? Başka bir terapiste mi gidecek?
Bunu yapamam. Başarısız oldum.
- Ne kadar zaman kaldı? -Bir dakika. Bir dakika sonra her şey sona erecek.
- Şimdi daha iyi hissediyorum. - Öyleyse?
- Salı günü görüşürüz. - Salı günü görüşürüz.
- Hoşça kalın. - Hoşça kalın.
Bugün ne yapacaksınız? Sinemaya ne dersiniz?
- Hangi film? - Alhambra'da oynayan bir film var.
Hastalarım ondan bahsediyorlar. Onu görmeyi çok istiyorum.
Sorun şu ki bana her şeyi anlattılar. Karakterleri, en önemli sahneleri biliyorum.
Sonunu da söylediler.
10 dakikadır kendi kendime konuşuyorum. Çünkü kimse beni dinlemiyor.
- Bu sabah birlikte koşmaya ne dersin? - Arkadaşlarla buluşacağım.
Arkadaşlarını boş ver. Güzel bir koşu yaparız. Belki annen de bizimle gelir.
Elbette. 5 mil kadar koşarız. Haydi.
- Tamam mı? - Tamam.
Limana kadar gidip geri döneceğiz.
Sonra yine gidip, geri döneriz. Sonra da bütün meydanı koşarız.
Alo? Merhaba Oscar. Nasılsın?
Bunu duyduğuma üzüldüm. Sorun nedir?
Seni Salı günü görecektim.
İstersen yarına randevu verebilirim. Pazartesi sabahı 8'e.
Evet. Tamam.
Adresini alabilir miyim? Tamam.
Sonra görüşürüz öyleyse. Hoşça kal.
- Sorun nedir? - Hastalarımdan biri iyi değil.
Oraya gitmeliyim. Koşuyu başka zaman yaparız.
Tamam. Neden hemen gitmek zorundasın?
Gerçekten çok kötü bir durumda.
Ne zaman döneceğimi bilmiyorum. Çünkü biraz uzakta oturuyor.
- Tamam mı? - Tamam.
Arabayı alıyorum. Hoşça kal.
- Görüşürüz çocuklar. - Güle güle.
Hey yapma!
Merhaba. Geldiğiniz için teşekkür ederim.
- Bulması zor muydu? - Pek değil.
Benim size gelmem gerekirdi. Ama gerçekten kendimi çok kötü hissediyorum.
Lütfen ceketinizi çıkarın. Mersi.
Bu halde olduğum için özür dilerim ama iki gündür hiçbir şey yapacak durumda değilim.
Size telefonda söyleyemezdim. Salı'ya kadar beklemem gerekirdi. Ama bu çok acil.
- Sorun nedir? - Bazı testler yaptırdım.
- Bir leke var. - Size ne dediler?
Ak ciğer kanseri olabilirmiş. Hiç sigara içmedim. Formdayım, kasabada yaşıyorum.
Sizi Pazar günü buralara kadar getirdim.
Öyle düşünmeyin. Aramakta haklıydınız.
Evet, endişeleniyorsunuz. Ama teşhis daha onaylanmamış.
Başka testler de yaptırmalısınız. Evet ama ben zaten biliyorum.
Bunun bir tümör olduğuna eminim.
Merhaba, evde kimse yok mu? Benim.
Alo?
Kimse yok mu?
Paola, ben eve geliyorum. Birazdan görüşürüz sevgilim.
Ne var? Ne oldu?
- Oğlunuz bir kaza geçirdi. - Andrea. Ne oldu?
- Dalmaya gitmişler. - Durumu nasıl?
Luciano, ne oldu?
Ne oldu? O nasıl? Andrea nasıl?
Birkaç telefon görüşmesi yapacağım.
Tamam mı?
Kimse yok. Telesekreter çıktı.
Valerio, ben Giovanni. Sana bir mesaj bırakmak istedim.
Ben hastaneydim ve istedim ki...
Sana şey demek istedim...
Sana demek istediğim şey...
Sana bir mesaj bırakmak istedim.
Doğum tarihi ne? 11 Ekim...
- İyi akşamlar. Bunlar giysileri. - Evet.
Fabio sandviç getirdi.
Evet. Tamam. Çok teşekkürler.
Bu bey, Andrea'yı giydirecek. Ona verebilirsin.
- 11 Ekim kaç? - 11 Ekim 1983.
Güle güle Andrea.
Bir saniye onu kaldırabilir misiniz?
Teşekkür ederim.
Girebilir miyim? Bir saniye.
- Kahvaltını getirdim. - Teşekkürler Irene. Gerek yoktu.
Kalktım. Birazdan gelirim. Peki ya babam?
Baban işe gitti. Şimdi geliyorum.
Baba?
Dün bütün gün çok mutluydum. Çünkü eve geldiğimde mesajınızı buldum.
Buraya sizi görmeye geleceğimi biliyordum. Çünkü konuşacak başka kimsem yok.
Hayatımda hiçbir şey olmuyor. Sadece burada yaşadığımı hissediyorum.
İlk defa ağlayabiliyorum.
Bunu daha önce yapamazdım. İyi hissettiriyor.
Tabii her zaman böyle değil. Bazı seansların ardından kafam karışmış oluyor.
O zaman kendime aşağıdaki dükkanlardan bir şey alıyorum.
Ama bugün farklı. Bugün sadece ağlamak istiyorum.
Hayatım boyunca ağlayabilirim.
Merhaba.
Nasılsınız? İçeri girin.
Cenazeye gelmek istedim. Gerçekten çok üzgünüm.
Orada, sizin yanınızda olmak istedim.
Sorun yaratmamak için üç tane sakinleştirici aldım.
Çiçekler aldım ama cesaret edemedim.
Her zamanki sinemaya gittim.
Orada bir adam vardı. Önce porno film izledik.
Sonra birbirimizi okşadık ve ona oral yaptım.
Sonra daha çok istedim. Yolda bir fahişe buldum.
Ona hem arkadan, hem önden sahip oldum.
Eve gittiğimde Roberta uyumuştu. O benim için fazla güzel.
Onu seviyorum. Neden onunla sevişmek istemiyorum?
- Bunun cevabını verdiniz bile. - Ne cevabı?
Hiçbir şeyi hak etmediğinizi düşünüyorsunuz.
Başınıza iyi bir şeyler geldiğinde korkuyorsunuz.
Tamam, tamam! Bunları boş verin!
Hep aynı saçmalıkları söylüyorsunuz!
- Carla'yla konuştun mu? - Evet.
- Ne dedi? - Kendi başının çaresine bakıyormuş.
Federico ve Anna Saracinelli.
Lorenzo'nun anne ve babası. Andrea'nın okuldan arkadaşı.
- Buraya sık sık gelirdi. Hatırladın mı? - Evet.
- Ne zaman işe dönmeyi düşünüyorsun? - Gelecek hafta.
- Selam. - Selam.
- Antrenman nasıldı? - İyi. Hep aynı.
- Pazar günü oynayacak mısın? - Elbette.
Okuldaki arkadaşlarımla ve Andrea'nın arkadaşlarıyla konuştum.
Evet. Bir toplantı düzenlemek istiyorum.
Başka bir şey bulmaya çalıştım ama en iyisi buydu.
Belki de bu en az üzücü olanı. Öyle değil mi?
Evet. Tamam.
Çarşamba yıldönümümüzdü ve sonunda ona takıntılarımdan bahsettim.
O zamandan beri tarihler ve uyulacak kurallar belirlemedim.
Tarih takıntımı bıraktım. Kendimi daha iyi hissediyorum. Ama biraz korkuyorum.
Eğer kendimi çok baskı altına sokarsam şizofrenik olabilirim.
Bu her ne demekse. Ama olabilir.
Bana kalırsa bunda bir tehlike yok. Bu gerginliği yaşamak çok doğal.
Çünkü bu sizin için büyük bir değişiklik.
Yerinizde olsam şimdi durmazdım.
Merhaba. Merhaba.
Bu daha pahalı. Siz iyice düşünün. Affedersiniz.
Bu model iki gün önce geldi.
- Ne kadar dayanıyor? - Duruma göre değişir.
- Dalgıç mısınız? - Hayır. Sadece bilgi almak istiyorum.
Tüpün üzerinde içindeki havayı gösteren bir ölçek var mı?
- Evet. Basınç sayacı var. - Görebilir miyim?
Sayaç bir tüpe bağlı. Tüp de regülatöre. Regülatöre bağlı bir tüp.
- Regülatöre ha? - Evet.
İşte bu. Bu basınç sayacı kesin midir?
- Öyle olduğunu söyleyebilirim. - Bu kırmızı bölüm ne?
Bir arabadakine benziyor. 200'ü gösterdiğinde dolu demektir.
50'ye indiğinde rezervleri kullanıyorsunuzdur.
O zaman çıkmanız gerekir. İyi olur.
Deneyimli bir dalgıç 10 dakika daha kalabilir.
Ama çıkmak daha yerinde olur. Elbette.
Evet? Hep birlikte koşacak mıyız?
Sonra tetkik yaptırdım. Sürekli "Bende tümör var." diye düşünüyorum.
Kemoterapiye başladım. Her iki haftada bir kliniğe gitmek zorundayım.
Belki de bu konuda ne hissettiğimi bilmek istersiniz.
- Evet. Nasıl hissediyorsunuz? - Korkuyorum Doktor.
Eskiden sadece ölmeyi düşünürdüm.
Şimdiyse acaba hayatta kalabilecek miyim diye düşünüyorum.
Anneme söyleyecek cesaretim yok.
Oğlunu kaybetme fikrine katlanamaz.
Nasıl böyle bir şey söyleyebilecek kadar... Sorun değil. Siz devam edin.
Affedin beni. Bunun için endişelenmeyin.
Limana gidip döneriz. Sonra da bütün meydanı koşarız.
Alo? Merhaba Oscar. Nasılsın?
Bunu duyduğuma üzüldüm.
Anlıyorum. Gerçekten çok üzüldüm.
Yarına bir randevu verebilirim.
Yarın sabah saat 8'e.
Bugün mü?
Hayır. Bugün gerçekten olmaz. Yarın sabah 8'de görüşürüz.
Harika. Tamam. Hoşça kalın.
- Bu sabah annemle konuştum. - Nasılmış?
- Gelip bize yardım etmek istedi. - Ne zaman geliyor?
Ona gelmemesini söyledim. Bunun üzerine ağlamaya başladı.
- Eve gitmek ister misin? - Hayır. Neden?
Zihnimizi olaylardan uzaklaştırmanın ikimize de iyi geleceğini konuşmuştuk.
İyi akşamlar. Sipariş vermeye hazır mısınız?
Başlangıç olarak ne var?
Barley çorbası, linguine con scampi ve mantarlı tagliete.
- Ne istersin? - Linguine.
- Ana yemeği sonra mı söyleyeceksiniz? - Evet.
Dalış malzemeleri satan bir mağazaya gidip satıcıyla konuştum.
Andrea'nın ekipmanları arızalı olabilirmiş.
Neden gittin?
Belki de regülatörü bozuldu ve tüpü çıkardı.
Şöyle küçük bir parça. Bir santimlik bir kauçuk ve her şey ona bağlı.
Hava arasından geçemiyor! Bize çalıştığını söylediler.
Öyleyse neden tüpünü bulamadılar? Ekipmanları çalışıyordu!
Andrea bir mağaraya girdi ve kayboldu.
Çıkışı ararken havası bitti.
Daha hızlı yukarı çıkabilmek için tüpünü çıkardı.
Andrea bir mağarada boğuldu ha? Buna inanamam.
Peki öyleyse neden elleri yırtılmış ve tırnakları kırılmıştı?
Neden alkışlıyorsunuz?
Fauldü! Düdüğü çalsana!
- Nasıl? - İyi sanırım.
- Şimdi ne yapacaklar? - Kimler?
- Onu şampiyonadan çıkaracaklar mı? - Oyun sırasında çıkardılar zaten.
Üç ya da dört oyun ceza alacak.
Onunla konuşayım mı?
Konuşmak istemiyor musun?
Yapılacak bir şey yok. Konuşmak istemiyor.
Yaşamdaki randevuları belirleyen bizler değiliz.
Geride kalanlar, aileler ve anne babalar "Neden?" diye sorarlar.
Bunun tek bir cevabı var. Bu randevuyu Tanrı belirlemiştir.
Nedenini bilmesek bile. Tek yapabileceğimiz...
...anlayışımızın ötesinde olan bir şeyle başa çıkabilmek için inancımızı kullanmak.
İncil'de şöyle der:
"Eğer sahip, hırsızın ne zaman geleceğini bilseydi soyulmazdı."
Aynı şekilde, Tanrı'nın bizi ne zaman çağıracağını bilemeyiz.
Şu fincana bak. Çatlamış.
Çatlamış. Atmak gerek.
Bu vazo da çatlamış. Öbür tarafını çevirelim.
Bu evde her şey çatlak ve bozuk.
Her şey çizik, her şey kırık!
"Eğer sahip, hırsızın ne zaman geleceğini bilseydi soyulmazdı."
Hırsız, sahip... Ne aptalca bir cümle bu böyle?
Sadece bir cümle. Ne önemi var ki? Ne demek bu? Ne anlamı var?
Bu ne anlama geliyor?
Ne önemi var? Şu kül tablasına bak. Çatlamış.
Saklayalım. Gitti işte!
En sevdiğim çaydanlık.
Kırılmıştı ve sonra yapıştırmıştık.
İyi yapıştırmışız. Hiç belli olmuyor ha?
Kırılmış olduğu belli olmuyor. Ama kırık işte!
Tedaviden sonra kendimi iyi hissetmiyorum. Ama oldukça sakinim.
Ayrıca, hastanın hastalığa karşı yaklaşımı çok önemli.
Kendinizi bırakmamalısınız değil mi?
Hastanın psikolojik durumunun iyileşmede çok önemli bir yeri olduğunu söylerler.
- Buna katılıyor musunuz? - Hayır. Katılmıyorum.
Hastanın pasif bir tutumu olsa ve yaşamak istemese bile...
...ciddi hastalıklar tedavi edilebilirler.
Ama eğer sonu kötü olacaksa, hasta iyi tutum içinde olsa ve...
...savaşsa bile yine de kötü sonuçlanır.
Hasta ne kadar çok yaşamak isterse istesin. Ben böyle düşünüyorum.
Keşke özür dileyebilseydim. Ama yapamadım.
Sürekli olarak evine gittiğim o Pazar gününü düşünüyorum.
Onu görmeye devam edebilir miyim bilmiyorum.
Onu her zaman Andrea'nın ölümüyle ilişkilendiriyorum.
Belki de ona ne hissettiklerini söylemelisin. Sorunlarından bahsetmelisin.
Ona ne söyleyeceğim?
Aramızda benim kafa karışıklıklarımdan başka bir sorun olmadığını mı?
Terapisi ne olacak?
Ayrıca neler hissettiğimi ona anlatmak bana doğru gelmiyor.
Evet ama bence bu durumda şart.
- Selam. - Selam. Burada ne işin var?
İçimden gelip seni almak geldi.
Sen neden diğerleriyle birlikte çıkmadın? Üst üste 10 basket atmak istiyorum.
Üst üste 10 basket mi? İşte!
Sanırım bugün günümde değilim.
- Seni annem mi gönderdi? - Annen mi? Neden?
Benim için endişelenmeye mi başladınız yoksa?
Odaya girer girmez konuyu değiştiriyorsunuz.
Sanki hiçbir şey yokmuş gibi davranıyorsunuz?
Neden böyle konuşuyorsun?
- Matteo ile ayrıldık. - Bir şey mi oldu?
Ben onu terk ettim. Çünkü o bunu yapmaya cesaret edemezdi.
- Hiç görüşmüyor musunuz? - Hayır. Sadece okulda.
Bir kere benimle eve kadar yürüdü. Ama bunu istemiyorum. Rahatsız oluyorum.
- Seni sevdiği için yapıyor. - Hayır. Kendini mecbur hissediyor.
Garip! Onu hiç özlemiyorum.
Sevgili Andrea, mektubumun seninki kadar güzel olmayacağını biliyorum.
Kütüphaneye gittim ve bazılarını taklit edebileceğimi umarak...
...ünlü kadınların yazdığı aşk mektuplarını okudum.
Ama o yazarlar seni benim kadar çok sevmiyorlar.
O nedenle kendi kelimelerimi kullanmayı tercih ettim.
Birazdan beni yemeğe çağıracaklar ama ben önce bu mektubu bitirmek istiyorum.
Sürekli geçen yazı ve tanıştığımız günü düşünüyorum.
Kamp gezisinden sonra onu istasyonda karşıladığımız günü hatırlıyor musun?
Nasıl oldu da fark edemedim?
Garip bir şey fark etmedik. Elbette bir şey fark etmedik.
Belki de Andrea için önemli bir şey değildi. Bize hiç bahsetmemişti.
Bize neden bahsedecekti Irene, ha?
Dinleyin; "Birbirimizi sadece bir gün gördük."
"Ama bu benim aramızda özel bir şeyler olduğunu anlamama yetti."
Sadece bir gün görüşmüşler! Evet. Biliyorum okudum ama...
...baksanıza Andrea'dan nasıl bahsediyor.
Bir yerinde onun utangaç göründüğünü ama aslında öyle olmadığını ve...
...sessiz kaldığı zaman insanın ondan ürkmediğini yazıyor. Bu da doğru değil mi?
Evet, bu doğru. Adresi var mı?
Evet. Zarfın arkasında var.
Ben buradaki bilgilerden telefonunu öğrenirim.
- Belki de yazmak daha iyi olur. - Neden?
Çünkü ona söylememiz gerekir.
Andrea'ya olanları daha bilmiyor.
Bir aydan daha az bir süre önce oldu. Bir Pazar günüydü.
Sevgili Arianna, ben Andrea'nın babasıyım.
Sana bazı kötü haberleri...
Sevgili Arianna...
- Bitirelim mi artık? - Yoruldun mu?
Arkadaşlarım dalmaya gitmek için beni bekliyorlar.
- Bekliyorlar mı? - Evet.
Bugün birlikte olalım ha? Gelecek Pazar gidersin, tamam mı?
- Tamam. - Haydi.
Daha hızlı! Koş haydi!
Her şeye bir mazeret buluyorsunuz. Her zaman.
Size göre hiç kimse suçlu değil.
Ne yaparsam yapayım hep bir mazeret buluyorsunuz.
Ama her zaman ödenmesi gereken bir bedel vardır.
Bunu ödemek istemeyenleri ben anlayamıyorum.
Bakayım.
- Çok hoş. Sana da yakıştı. - Evet. Benim de hoşuma gitti.
Renklerini de beğendim. Teninin rengine uygun.
- Yeşil olan daha mı güzeldi? - O daha farklı. İkisi de güzel.
- Neden ikisini de almıyoruz? - Diğerini bir daha giyeceğim.
Ofis, eve çok yakın. O nedenle artık arabayı almıyorum.
Bu çok kötü oldu. Çünkü sadece o zaman radyo dinliyordum.
Giovanni size ne olduğunu anlattı mı?
Tuhaf ama çok güzel bir şey.
Andrea'nın bilmediğimiz bir kız arkadaşı varmış.
Andrea'ya yazdığı mektup geldi.
Andrea'nın ölümünden birkaç hafta önce bir kamp gezisinde tanışmışlar.
O tam giderken, Andrea geliyormuş.
Adı Arianna. Arianna...
Onunla tanışmak istiyorum.
O günü çok iyi hatırlıyor. Andrea'nın giysilerini ve barda çalan müziği.
Hatta ne yediğini bile.
Yazdıklarından yola çıkarak onu gözümde canlandırabiliyorum.
Onu tanımak istiyorum.
Bu akşam neden konuşmama engel olmaya çalıştığını bilmek istiyorum.
Bu doğru değil. Söylediklerimden rahatsız olmadılar.
Be sadece sana yakın olmak için elini tuttum.
Hayır. Andrea hakkında konuşmamı istemedin.
Başkalarına anlatmanın bir şeyler kaybetmek mi olduğunu düşünüyorsun?
Evet. Sana acıyorum.
Peki.
Kocamla 24 yaşımdayken tanıştım. Askeriyede çalışıyordu.
Evlendikten sonra Roma'ya taşındık. Orada kışla da yaşadık.
Tüm komşularımız kışladakilerdi.
Sadece Pazar günleri, en güzel giysilerimizi giyip şehir merkezine inerdik.
Bazen kocamın iş arkadaşlarından birinin karısı ziyaretimize gelirdi.
Bana her defasında "Bebek ne zaman?" diye sorardı.
Çocukları seviyorum. Ama bizim çocuğumuz olmadı.
Affedersiniz. Affedersiniz.
- Ben yatmaya gidiyorum. Ya sen? - Ben de hemen geliyorum.
Hayır Paula, henüz Arianna'ya o mektubu yazmadım.
Bunu tahmin ettim. Ya o gün sizinle kalmış olsaydım?
Bu bir soru mu?
Ya bir aptal gibi o hastayı görmeye gitmemiş olsaydım?
Eğer kalmış olsaydım? O yine de daha sonra giderdi.
Eğer onu koşmaya götürseydim... Sonra dondurma yeseydik.
Sonra sinemaya gitseydik. Bu yine de olur muydu Paula?
Giovanni, lütfen! Geçmişi geri getiremezsin!
Yapmak istediğim tam da bu işte: Geçmişi geri getirmek.
Elbette. Sadece kendini düşünüyorsun.
Andrea umurunda değil. O mektubu yazmadın bile.
Birçok kez yazmayı denedim. Ama yapamadım.
- Belki de bunun nedeni... - Ne düşündüğün umurumda değil.
Daha fazla dinlemek istemiyorum.
Bu kadar yeter, teşekkürler.
Teşekkür ederim.
- Nasılsın? - Fena değil.
Merhaba. Arianna ile görüşebilir miyim lütfen?
Alo Arianna? Ben Andrea'nın annesi, Andrea Sermonti.
Andrea bir deniz kazası geçirdi.
O öldü.
Arianna. Kan pıhtılaşması.
İstersen seni daha sonra arayabilirim.
Dinle Arianna, seninle tanışmayı çok isteriz.
Evet. Okulun olduğunu biliyorum. Biz seni görmeye gelebiliriz.
Neden olmasın? Daha geç vakitte de gelebiliriz.
Hemen karar verme. Birkaç gün bekle.
Anlıyorum. Buna üzüldüm ama eğer istediğin buysa...
Pekala. Hoşça kal Arianna.
- İyi akşamlar. - İyi akşamlar.
- Bugün buraya oturacağım. - Peki.
Nasılsınız? Aileniz nasıl?
Ailem mi nasıl?
Elbette. Ailem nasıl?
Sizi bir buçuk senedir görüyorum.
Yaklaşık 200 kitaptan, müzikten, futboldan bahsettiniz.
Neden hep konuyu değiştiriyorsunuz? Neden sorunlarınızdan kaçıyorsunuz?
- Yaptığım bu değil. - Değil mi?
Bu son birkaç haftadır değil.
Bugün sadece biraz sohbet etmek istiyorum. Çünkü sizi seviyorum.
Üzgünüm ama bu sizi görmeye son gelişim.
Demek beni görmeye son gelişiniz.
Hiç orijinal olmadığınızı bilmelisiniz.
Her zaman hastanın bir daha gelmeyeceğini söylediği bir an gelir.
Hayır. Ben terapinin faydasını gördüm. Ama hastalığım çok şeyi değiştirdi.
İyileşmeliyim. Tamamen buna konsantre olmalıyım.
Aslında bugün de gelmek istemedim. Sizi arayacak ya da yazacaktım.
Ama sizinle yüz yüze görüşmenin ve her şey için teşekkür etmenin...
...daha iyi olacağını düşündüm.
Kendinize iyi bakın.
Bazı hastaları dinlemem. Bazılarına ise kendimi çok kaptırırım.
Kendimi onların yerine koyarım.
Herhalde şu sıralar onlara pek yardımcı olamıyorum.
- Belki de çok erken geri döndün. - Hayır. Ondan değil.
- Artık objektif olamıyorum. - Bunu birisiyle konuştun mu?
- Enrico'yla konuştum. - Ne dedi?
Beklememi ve bir karar vermek için acele etmememi söyledi.
- Öyleyse bunu yap. - Hayır. Beklemenin bir faydası yok.
Ben kararımı verdim.
Bunu sana söylemek zor olsa da kendimi hafiflemiş hissediyorum.
Böylesi herkes için daha iyi.
- Peki biz ne yapacağız? - Bilmiyorum.
- Bu kadar kötü mü? - Daha fazla konuşmayalım.
Peki.
İyi geceler.
Bunu hiç beklemiyordum.
Gerçekten çok üzüldüm. Nedenini sorabilir miyim?
Elbette sorabilirsiniz. Elbette.
Bu kararı vermeme neden olan bir çok şey oldu ve bir de...
...oğlum...
Aslında çok basit. Artık bu işi yapamayacağım.
İsterseniz terapinize devam etmesi için sizi başka bir psikoloğa yönlendirebilirim.
Yardım almadan devam etmeyi deneyeceğim.
- Ne zaman işe geri döneceksiniz? - Döner miyim bilmiyorum.
Sizi bekleyeceğim. Belirlediğim bir sonraki tarih bu olacak.
Bu da ne demek oluyor?
Önce beni kandırıp her şeyi anlattırdın! Sonra da "Güle güle" mi diyorsun?
Canın cehenneme! Canın cehenneme!
Kendimi berbat hissediyorum. Lanet olsun! Gittikçe de kötüleşiyor.
Aşağılık herif'! Pislik! Beni mahvettin! Bunu ödeyeceksin!
Ben çok kötüyüm! Gittikçe kötüleşiyorum!
Üzgünüm.
Gerçekten üzgünüm.
- Merhaba. Nasılsınız? - İyiyim. Ya siz?
Oğlumun arkadaşlarından birine bir hediye almak istiyorum.
Oğlumu hatırlıyor musunuz? Çok iyi. Buraya sık sık gelirdi.
Yanlış bir şey almak istemiyorum.
Onun yaşında bir çocuğun nasıl müziklerden hoşlandığını siz benden daha iyi anlarsınız.
Bir bakalım.
Ben biraz baktım ama ne seçeceğimi bilemedim.
Evet. İşte burada.
Bu yeni çıkan bir şey değil. Ama çok iyidir. Seveceğini düşünüyorum.
- Sözlerinin çevirisi var mı? - Hayır. Bunun yok.
Oğlum benimle alay ederdi. İşitme problemim olduğunu söylerdi.
Çünkü asla yabancı müzik dinlemem.
Aslında bu onun için. Ona bir hediye almak istedim.
- Dinlemek ister misiniz? - Evet.
İyi akşamlar. Ben Arianna. Andrea'nın arkadaşı.
- Siz babası mısınız? - Evet.
- İçeri girebilir miyim? - Elbette.
Aramayı denedim ama kimse cevap vermedi.
Eşinize merhaba demek istedim. Çünkü geçen gün o beni aradı.
Evet. Biliyorum. Korkarım Paola şu anda evde yok.
Merhaba. Doğru dürüst merhaba bile demedim.
Birazdan gelmesi gerekir.
- Biraz daha ister misin? - Hayır teşekkürler.
- Emin misin? - Evet.
Paola fazla geç kalmaz. İstersen arayabiliriz.
- Hayır. Buna gerek yok. - Nasıl istersen.
Andrea'nın odasını görmek istememi mazur görün lütfen.
- O benim için çok önemliydi. - Biliyorum.
Neye benzediğine dair biraz fikrim var. Andrea'nın odası mı?
Bana bazı resimlerini göndermişti. Yanında mı?
Evet.
- Bunları o mu çekmiş? - Evet. Bana odasını göstermek istemişti.
Bu çok komik değil mi?
Selam. Kız içeride.
- Hangi kız? - Arianna. Andrea'nın arkadaşı.
- Neden burada? - Şehirdeymiş ve seni görmek istemiş.
Seni bekliyor. Ama ben...
İçeride.
Telefon konuşması için özür dilerim.
Andrea'ya olanları bilmiyordum ve söylediğinizde...
Sorun değil.
- Onu daha farklı hayal etmiştim. Ya sen? - Bilmiyorum.
- Daha mı güzel? - Hayır. Sadece daha farklı.
Belki de telefondaki sestendir. Saçlarım daha uzundu.
Annem öyle daha iyi göründüğümü söylüyor.
Yorgun musun? Duş almak ister misin?
Hayır. Teşekkürler. Dışarıda mı yiyelim yoksa evde mi?
Benim birazdan gitmem gerek. Burada kalabileceğini biliyorsun.
Memnun olurdum ama aşağıda beni bekleyen bir arkadaşım var.
Birlikte otostop yaparak geldik.
- Ailen buna ne diyor? - Babam kesinlikle karşı.
Annem her akşam aramam koşuluyla kabul etti.
İlk defa bu şekilde yolculuk yapıyorum.
Stefano bir pürüz çıkmazsa yarın Fransa'da olabileceğimizi söylüyor.
Eğer Stefano öyle diyorsa...
- Güle güle Stefano. - Hoşça kalın. Teşekkürler.
- Seni tekrar görmek isterim. - Evet, ben de sizleri.
- Hoşça kal. - Güle güle.
Bu benzin istasyonu daha büyük görünüyor. Burada kesin birini bulursunuz.
Saat kaç? Ben daha geç olduğunu sanmıştım.
- Sizi Cenevre çıkışına kadar götüreceğiz. - Oh hayır!
- Evet. Oradan daha kolay gidersiniz. - Evet. Teşekkür ederiz.
Evet. Oradan daha kolay olur.
- Burası değil miydi? - Evet. Burada bırakacaktık.
Ama baksana, ne kadar güzel uyuyorlar.
Onları şimdi uyandıramayız. Öyle güzel uyuyorlar ki.
Neredeyse geldik.
Sakın sen de uyuma. Birbirimizi uyanık tutalım.
Neredeyiz biz?
Bizi nereye getirdin? Günaydın!
Bu akşam antrenmanım var. Pazar günü yeniden maça çıkıyorum.
Komik olan ne?
Neden gülüyorsunuz?
Çok sempatik değil mi?
Çocuk da öyle. Evet. O da çok sempatik.
Çok tatlı.
Aynı okula gidiyorlarmış ama çocuk biraz daha büyük görünüyor.
Evet. Arianna ondan iki yaş küçükmüş.
Paola...
Sence çıkıyorlar mı?
Hayır. Bir şey söyleme.
Bir şey söyleme.
Güle güle.
Her şey için teşekkürler. Oraya vardığımızda size yazarım.
İyi yolculuklar. Güle güle.